Echt geheim wordt het wanneer je boodschappen schrijft met onzichtbare inkt.  Klassiekers hier zijn: een boodschap schrijven met citroensap of met melk. Azijn of uiensap zijn populaire alternatieven.  Om de boodschap zichtbaar te maken, moet je het papier opwarmen.  Eventjes boven een kaars houden of in de microgolfoven (glas water bij zetten !) en het bericht verschijnt langzaam uit het niets. Dit omdat de "inkt" door verhitting bruin bakt en het papier niet.  Je kan in de winkel ook speciale inkt kopen die onzichtbaar is, tenzij je ze onder een speciale lamp met ultraviolet licht houdt.  Deze inkt wordt gebruikt om bankbiljetten zo te maken dat ze onderscheiden kunnen worden van valse.

Het idee van het getatoeëerde hoofd kan je nabootsen met een gekookt ei waarop je schrijft met een 50/50 mengsel van azijn en aluin (gebruik een wattenstaafje als pen).  De inkt droogt aan de buitenkant onzichtbaar op.  Binnenin trekt ze doorheen de schaal en laat leesbare sporen na op het ei. Deze kan je lezen door het ei te pellen.  Dat is de reden om het eerst te koken.

Andere methodes zijn om letters door elkaar te gooien.  Of om woorden te schrijven door elke letter af te wisselen met een betekenisloze letter: “woord” wordt bijvoorbeeld “waoxozrgde”.  Je kan natuurlijk ook zinnen veranderen door afwisselend de eerste, laatste, tweede, voorlaatste, ... letter te nemen.  Deze zin wordt dan: “Dneazde tzdirn ow.”

De mogelijkheden zijn eindeloos, maar ze hebben allemaal hetzelfde nadeel: één keer als iemand je code kent, dan kan die alle boodschappen lezen.  Daarom is het belangrijk dat een goed geheimschrift uit minstens twee delen bestaat: een goede methode én de mogelijkheid om een veranderbare “sleutel”  in te voegen.